TOMASZ GRZYWACZEWSKI: Organizowałeś ekspedycje zarówno na bieguny, jak i na pustynie. Czy lubisz ekstremalne temperatury?
GEOFFREY SOMERS: Nie, zdecydowanie nie lubię skrajnych temperatur. Jednak fascynują mnie te dziwne pustkowia, gdzie mam poczucie, że jestem zupełnie sam. Stanowią one dla mnie wielkie wyzwanie. Umiejętność przetrwania w tym groźnym środowisku, podróż w nieznane i możliwość zobaczenia tego, czego nikt wcześniej nie miał okazji podziwiać, stanowi dla mnie niezwykłe doświadczenie. Na pewno jest ono warte poświęcenia.

Po co podróżować na krańce świata, narażając się na niebezpieczeństwa i niewygody?
To nie jest tak, że ja szukam śmierci. Jednak pokonywanie tych niebezpieczeństw daje mi ogromną satysfakcję: wiem, że mogłem przekroczyć swoje granice i przetrwać. Ale na co dzień nie lubię np. jeździć szybko samochodem albo włóczyć się nocą po mieście.

No dobrze, ale czy mimo wszystko warto ryzykować życie?
Tak naprawdę cały czas ryzykujemy życie: idąc do pubu na piwo, paląc papierosy. Ja czuję się zdecydowanie bezpieczniej w dzikich ostępach niż w normalnym, cywilizowanym świecie.

Nie boisz się, że umrzesz samotnie na jakimś pustkowiu?
Czasami nawet bardzo. Kiedyś na australijskiej pustyni poszedłem szukać wielbłądów, które oddaliły się za pożywieniem. W pewnym momencie okazało się, że nie mogę odnaleźć nie tylko wielbłądów, ale, co gorsza, również drogi powrotnej do obozu. Im bardziej próbowałem być spokojny, tym bardziej panikowałem. I nagle zorientowałem się, że zrobiłem ogromne koło i jestem tylko o minutę drogi od namiotów... Strasznie bałem się również w trakcie burz śnieżnych na Antarktydzie. Na biegunie północnym też zdarzały się przerażające chwile, kiedy musieliśmy przechodzić przez bardzo kruchy albo nawet ruchomy lód. Z perspektywy czasu widzę jednak, że te doświadczenia bardzo mi pomogły. Z każdą kolejną ekspedycją byłem coraz bardziej pewny siebie.

A czy wyjeżdżając na wyprawę, bierzesz pod uwagę, że być może z niej nie wrócisz?
No pewnie! Wiele razy zastanawiałem się, czy wrócę do domu. Ale takie jest życie podróżnika, czasami się nie wraca. Jednak zawsze jestem bardzo ostrożny, w zasadzie nigdy nie miałem wypadku i wszystkie moje ekspedycje kończyły się szczęśliwie. Może dlatego teraz bardziej boję się ewentualnej porażki.