Karkonosze urzekają już z daleka. Kiedy pierwszy raz zobaczymy je z okien pociągu lub samochodu gdzieś w okolicach Jeleniej Góry albo Bolkowa, nie mamy wątpliwości, co to za góry. Nic zresztą dziwnego, wszak całe pasmo przewyższa okoliczne szczyty o prawie 400 metrów, sięgając strefy alpejskiej regla górnego. To kraina kosodrzewiny, wierzby lapońskiej, skalnej porzeczki, a jeszcze wyżej już tylko samych mchów i porostów.

Góry wyraziste

Karkonosze to góry niezwykle wyraziste. I co prawda mają pewnie tyle samo zwolenników, co i przeciwników – nikt nie traktuje ich obojętnie.

Malkontenci, do których przez pewien czas też się zaliczałem (zresztą tylko do czasu pierwszej wizyty w tych górach!) narzekają na zbyt dużą ingerencję człowieka w tutejszy krajobraz i tłumy turystów na szlaku. W pewnym sensie jest to prawda, ale dotyczy tylko nielicznych miejsc. Na szczególną uwagę pod tym względem zasługuje zwłaszcza zielony szlak prowadzący u stóp Śnieżnych Kotłów ze schroniska pod Łabskim Szczytem na Przełęcz Karkonoską.

Co prawda nie ma tam tak rozległych widoków jak droga biegnąca grzbietem, jednak podziwianie amfiteatralnie zbudowanych skalnych kotłów z ich dna, usłanego różnej wielkości oczkami wodnymi, dostarcza niezapomnianych przeżyć. Ja najbardziej polecam tę wycieczkę podczas niepogody (tak, tak, to nie pomyłka!). Skalne ściany kotłów spowite szarpaną przez wiatr mgłą wydają się wtedy najbardziej niedostępne, ogromne i tajemnicze.

W taki czas nietrudno uwierzyć w jedną z najsłynniejszych karkonoskich legend o Duchu Gór Karkonoszu, który zazdrośnie strzeże skarbów schowanych w najdzikszych zakątkach okolicy.