Pierwsze dwa kroki pod zawieszonym wysoko nad głową sklepieniem z gęstego listowia i szybo zrozumiemy, czym jest osławione azjatyckie "zielone piekło". Wąska ścieżka nie jest nawet stroma, ale wszystkich, którzy na nią wstąpią w jednej chwili zalewa pot. Kolejny krok i zaczyna brakować tchu w piersiach. Jeśli w ciągu kolejnych kilku minut się nie przyzwyczaimy, wystąpią jeszcze zawroty głowy i kołatanie serca... Sport ekstremalny w saunie? Prawie. W temperaturze zaledwie 30 st. Celsjusza, ale w powietrzu, którego wilgotność dochodzi do 100 proc.

Ale wkoło jest zielono

Charakterystyczny półmrok, jaki panuje w deszczowych lasach, jest scenerią dla niewiarygodnej akustycznej jatki. Na spragnionych kontraktu z dziewiczą naturą mieszczuchów dźwięki spadają niczym lawina. Przenikliwe wrzaski małp i skrzeczenia ptaków z trudem wybijają się nad donośne tło, które w tym koncercie tworzą bzyczenie i cykanie owadów.

Obok klimatu to właśnie insekty są głównym powodem, dla którego wielu śmiałków po chwili spędzonej w parku, wraca do swojej kwatery, pakuje się i wyjeżdża, nie zasmakowawszy nawet prawdziwej dżungli.

Robale zawładnęły tą krainą bezdyskusyjnie. Zamiast dzikich słoni, tapirów, mrówkojadów czy gibonów w kolorowych folderach reklamowych należałoby pokazywać właśnie insekty (robaki, owady, stawonogi) - ogromne i osobliwe w formie skolopendry, przedziwne skaczące pająki, jadowite skorpiony i złowieszcze ćmy... Form, w jakich występują, w Taman Negara nie liczy się już w tysiącach, a prawdopodobnie w milionach.

Tylko motyli jest tutaj ponad tysiąc gatunków, zaś największe mrówki mają po 8 cm długości i wyglądają jak skaczące po ziemi ludzkie palce. Aby uwolnić się od tego widoku i przekonać się, jak wygląda życie w wyższych partiach lasu, można wybrać się na wycieczkę Canopy Walk.

Ten system mostków linowych leży blisko od dyrekcji parku w wiosce Kuala Tahan. Zawieszone kilkadziesiąt metrów nad ziemią przeprawy linowe są uznawane za najdłuższe na świecie (450 m). Niestety w sezonie (luty - sierpień), gdy okolicę nawiedza najwięcej turystów, przejście chybocącymi się kładkami trwa koszmarnie długo. Ze względów bezpieczeństwa może na nich przebywać określona liczba osób, a to oznacza, że na swoją kolej trzeba poczekać niekiedy 30-60 minut.