Chociaż trudno porównywać oba miasta, jako że różnią się rozmachem i charakterem, to w pewnym sensie stanowią swego rodzaju siostrzane odbicia. Oczywiście Malmo jest znacznie skromniejsze i mniej kosmopolityczne, ale podobnie jak w Kopenhadze, także tu nie brakuje cudownej atmosfery luzu, wspaniałych parków i wszechobecnych rowerów. Właśnie dlatego jako pierwszy punkt podróży wybrałam stolicę Skanii.

Do Malmo docieram wcześnie rano. Choć jest środek tygodnia i o tej porze we wszystkich polskich miastach aż wrze od gwaru i śpiesznych kroków ludzi biegnących do pracy, tu panuje leniwy relaks. Większość mieszkańców przechadza się malowniczymi uliczkami z papierowymi kubkami kawy w ręku, inni wygodnie porozsiadali się w licznych kawiarniach zaczytani w codzienną prasę lub z entuzjazmem rozmawiający ze znajomymi. Wbrew pozorom wszyscy zamierzają dziś pracować. Inaczej jednak niż w Polsce życie miejskie rozpoczyna się tu nie bladym świtem, ale około godz. 9. Zamiast więc spędzić pierwsze godziny na odsypianiu podróży, wyruszam na zwiedzanie.

Chociaż całe miasto ma przyjemną, nie za wysoką zabudowę, to najciekawsze turystycznie regiony położone są w jego północnej części. Najważniejsze jest oczywiście Stare Miasto zajmujące prostokątny obszar otoczony wykopanym przez rosyjskich jeńców kanałem, po którym pływają statki spacerowe i rowery wodne. Szachulcowe domy pochodzące nawet z XV w. sąsiadują tu z mieszczańskimi kamienicami w wieku XIX.

Z licznych placów na uwagę zasługuje przede wszystkim majestatyczny Stortorget, Duży Rynek, a na nim dopracowany w najdrobniejszych szczegółach, wspaniały ratusz w 1546 r. Budynek wzniesiony w stylu renesansu niderlandzkiego robi naprawdę ogromne wrażenie. Ale nie tylko on. Choć na chwilę warto zajrzeć do wnętrza Apotekat Lejonet (Apteki pod Lwem) z zewnątrz przyciągającej uwagę balkonami i płaskorzeźbami, a wewnątrz zdumiewającej oryginalnym ponadstuletnim wyposażeniem z inkrustowanymi, drewnianymi boazeriami i grawerowanym szkłem.

W głównym punkcie placu nie mogło też zabraknąć monumentalnego pomnika Karola X Gustawa – usadowiony na grzbiecie rumaka władca czujnym wzrokiem spogląda z góry na miasto, które wyzwolił spod trwającej kilka wieków dominacji duńskiej.