Stary americano mknie popękanym asfaltem z prędkością ponad 100 km/h. Od siniaków chronią nas tylko miękkie, czerwone kanapy. Silnik wyje, buczy, jakby miał odlecieć, ale jeszcze mocniej dudni muzyka, kubański reggaeton. Na pontiaka rocznik 1951 (Alberto ma go od dziesięciu lat) natykamy się godzinę wcześniej przy dworcu autobusowym. Biletów na autobus nie ma.

Znudzona kasjerka informuje nas, że możemy poczekać na drugi, który będzie za cztery godziny. Wracamy więc do przydworcowych sępów. W Varadero przebywać mogą tylko koncesjonowani taksówkarze, ale jest ich tak mało, że praktycznie nie da się ich złapać. Tę lukę wypełniają na krótkich dystansach konne bryczki i tzw. coco taxi, czyli motorowery z budą przypominającą rozłupanego kokosa. Dystanse dłuższe to już pole do popisu dla nielegalnej inicjatywy prywatnej.

Alberto szybko zjeżdża z głównej drogi, ale tuż przed skrętem zdąża nas jeszcze minąć nasz niedoszły autobus, który niemal pusty mknie do Hawany. "Jakby zatrzymała nas policja, to jesteśmy starymi amigos" - tłumaczy nasz nowy przyjaciel. "Wy jesteście rodzicami chrzestnymi mojej Estefanii. Jedziemy teraz do Hawany, by załatwić dokumenty. Wiozę was za darmo. Za darmo!" - powtarza z naciskiem. Po chwili, błyskając złotym zębem, wyciąga z portfela zdjęcie czarnowłosego maleństwa. "Jakie śliczne!" - wykrzykujemy zgodnym chórem.

Nasz kierowca daje cyrkowy popis umiejętności: jednocześnie prowadzi, zamyka otwierające się drzwi pasażerów, otwiera zamykające się okno, zatrzaskuje drzwiczki schowka, ręcznie uruchamia wycieraczki i zabawia nas rozmową. A do tego wystarcza mu jeszcze czasu, by machać do wszystkich nadjeżdżających z przeciwka americanos. Większość z nich wiezie oczywiście "starych przyjaciół".